Nastawianie parametrów modelu zgodnie z możliwościami technologii

Kolejnym kluczowym elementem jest umiejętność fizycznego nastawiania parametrów modelu, z uwzględnieniem ograniczeń i możliwości wybranej technologii druku 3D. Część teoretyczna weryfikacji obejmuje ocenę wiedzy na temat limitów technologicznych (minimalna grubość ścianki, maksymalny kąt zwisu bez podpór) dla drukarek amatorskich i przemysłowych (np. rozwiązań od 3D Systems czy EOS). Zrozumienie tych limitów jest niezbędne do unikania awarii wydruku. Weryfikacja praktyczna realizowana jest poprzez symulację w oprogramowaniu tnącym oraz bezpośrednią obsługę interfejsu maszyny. Kursant musi wczytać model, ustawić parametry warstw, chłodzenia i ekstruzji zgodnie z wytycznymi materiałowymi, a następnie wygenerować poprawny kod G-Code, udowadniając pełne zrozumienie powiązania między oprogramowaniem a rzeczywistymi możliwościami kinematycznymi sprzętu.